VMware
Z openSUSE wiki
Jako szacowny użytkownik systemu Linuksowego spotkałeś się pewnie kiedyś z koniecznością użycia jakiegoś programu rodem z Windowsa, który pod Wine działać nie chciał. Wirtualizacja jest właśnie rozwiązaniem dla ciebie. Program do wirtualizacji, jak na przykład opisywany tutaj VMware, emuluje programowo komputer, na którym możemy zainstalować inny system operacyjny. Wbrew pierwszym myślom 'emulacja - to pewnie będzie wolne' tak nie jest. Oczywiście musimy liczyć się z tym, że potrzeba będzie mieć dosyć mocną maszynę, ale myślę że akceptowalną wydajność można już osiągnąć na komputerze z procesorem klasy Pentium 4 2.4 GHz i 1GB ramu, chociaż już przy 512 MB można w miarę wygodnie pracować.
Spis treści |
Przygotowania i instalacja
Przygotowania
Aby móc używać na wirtualnym systemie portów USB komputera, należy zaktualizować jądro systemu z głównego repozytorium aktualizacji i w pliku /etc/fstab linijkę
usbfs /proc/bus/usb usbfs noauto 0 0
zamienić na
usbfs /proc/bus/usb usbfs auto 0 0
Warto też upewnić się że zainstalowane są pakiety make, gcc i kernel-source.
Pobieranie i instalowanie oprogramowania
Przechodzimy na stronę VMware i po zaakceptowaniu licencji pobieramy najnowszą wersję VMware server w postaci pakietu RPM. W międzyczasie musimy się jeszcze zarejestrować aby uzyskać nasz bezpłatny klucz produktu. |
Uwaga: Na stronie rejestracji znajduje się błąd, który uniemożliwia dokończenie rejestracji poprzez przeglądarkę Opera. |
su [tu podajemy hasło roota] cd /katalog/z/pakietem/ rpm -ivh VMware [tu naciskamy tab, reszta nazwy się dopisze]
W ten sposób zainstalowaliśmy VMware. Teraz czas na konfigurację. W konsoli jako root wydajemy komendę:
vmware-config.pl
Teraz musimy zwiększyć czujność. Ukaże się nam takie powitanie:
linux-karol:/home/karol/Desktop # vmware-config.pl Making sure services for VMware Server are stopped. Stopping VMware services: Virtual machine monitor done You must read and accept the End User License Agreement to continue. Press enter to display it.
Zgodnie z poleceniem naciskany enter aby przeczytać licencję, po przewinięciu strzałką w dół do końca naciskamy q. Teraz musimy odpowiedzieć, czy akceptujemy licencję, jeśli tak, wpisujemy yes i naciskamy enter. Teraz nastąpi seria pytań, na które w większości odpowiadamy enter. Zaprezentuję je wszystkie, wraz z krótkim opisem co oznaczają.
In which directory do you want to install the mime type icons? [/usr/share/icons]
Określa gdzie mają znaleźć się typy mime ikon. Możemy tu polegać na wartości domyślnej.
What directory contains your desktop menu entry files? These files have a .desktop file extension. [/usr/share/applications]
Określa w którym miejscu znajdują się wpisy menu pulpitu, tutaj także możemy polegać na wartości domyślnej.
In which directory do you want to install the application's icon? [/usr/share/pixmaps]
Określa gdzie przechowywane są ikony aplikacji, tutaj możemy, jak wyżej, polegać na wartości domyślnej.
None of the pre-built vmmon modules for VMware Server is suitable for your running kernel. Do you want this program to try to build the vmmon module for your system (you need to have a C compiler installed on your system)? [yes]Określa czy instalator ma skompilować moduł jądra.
|
Uwaga: Jeżeli wybieramy [yes] musimy posiadać w systemie pakiety make, gcc i kernel-source |
What is the location of the directory of C header files that match your running kernel? [/lib/modules/2.6.18.8-0.3-default/build/include]
Określa miejsce w którym znajdują się źródła naszego jądra. Możemy polegać tu na wartości domyślnej. Po tym nastąpi kompilacja modułu. Gdy ukaże się komunikat The module loads perfectly in the running kernel. oznacza to, że moduł został poprawnie skompilowany i załadowany. W innym wypadku nastąpił błąd i należy sprawdzić obecność podanych pakietów w systemie, bądź mamy niestandardowe jądro i musimy podać inną ścieżkę. Po tym nastąpi kolejne pytanie:
Do you want networking for your virtual machines? (yes/no/help) [yes]
Określa ono, czy nasza maszyna wirtualna ma mieć dostęp do sieci. Opisze tutaj metodę NAT, która będzie najodpowiedniejsza w większości przypadków. Polega ona na przydzielaniu przez VMware maszynie wirtualnej wewnętrznego adresu IP. System operacyjny na maszynie wirtualnej widzi kartę sieciową, przez którą jest mu dostarczone połączenie z siecią internet oraz komputerem-hostem, co przyda nam się w konfiguracji współdzielenia plików pomiędzy hostem i maszyną wirtualną. Naciskamy enter. Pokaże nam się komunikat podobny do:
. vmnet0 is bridged to eth0
Oznacza to, że interfejs vmnet0 jest zmostkowany do eth0. Naciskamy q. Kolejne pytanie to:
Do you want to be able to use NAT networking in your virtual machines? (yes/no) [yes]
Jak już wspomniałem wcześniej, ta opcja interesuje nas najbardziej. Naciskamy enter. Kolejnym pytaniem będzie:
Do you want this program to probe for an unused private subnet? (yes/no/help) [yes]
Tu również zgadzamy się z wartością domyślną. Instalator poszuka w naszym komputerze nieużywanej podsieci prywatnej. Może to zająć chwilkę czasu, po której ukaże nam się informacja podobna do:
. vmnet8 is a NAT network on private subnet 192.168.216.0.
Naciskamy q. Tym sposobem mamy skonfigurowany wirtualny interfejs sieciowy do pracy NAT i sieci wewnętrznej. Kolejne pytanie to:
Do you wish to configure another NAT network? (yes/no) [no]Zgadzamy się z propozycją domyślną. Kolejny interfejs nie jest nam potrzebny.
Dalej instalator pyta się nas, czy chcemy stworzyć oddzielny interfejs sieci wewnętrznej:
Do you want to be able to use host-only networking in your virtual machines? [yes]
Tym razem odpowiadamy no i enter. Nastąpi teraz kompilacja modułów vmnet odpowiedzialnych za sieć. Zakończy się ona takim samym komunikatem jak poprzednia kompilacja przy powodzeniu. Kolejne pytanie to:
Please specify a port for remote console connections to use [904]
Instalator określa port, jaki zostanie użyty do zdalnej administracji naszą maszyną wirtualną. Polegamy tu na wartości domyślnej. Następnie ukaże nam się kilka komunikatów, po czym kolejne pytanie:
In which directory do you want to keep your virtual machine files? [/var/lib/vmware/Virtual Machines]
Instalator pyta się nas, w którym miejscu chcemy trzymać pliki naszych maszyn wirtualnych. Zalecałbym tutaj zmianę wartości domyślnej. Podajemy tutaj katalog na dysku o dużej ilości wolnego miejsca, co najmniej kilka gigabajtów. Najlepiej, żeby znajdował się on w naszym katalogu domowym. Dla przykładu u mnie to:
/home/karol/virtual <pre> Instalator zapyta się nas, jeśli ten katalog nie istnieje, czy ma go utworzyć: <pre> The path "/home/karol/virtual" does not exist currently. This program is going to create it, including needed parent directories. Is this what you want? [yes]
Naciskamy enter. Następnie wprowadźmy nasz 20 cyfrowy klucz produktu uzyskany na etapie rejestracji:
Please enter your 20-character serial number. Type XXXXX-XXXXX-XXXXX-XXXXX or 'Enter' to cancel:
To już koniec wstępnej konfiguracji naszej maszyny wirtualnej.
The configuration of VMware Server 1.0.3 build-44356 for Linux for this running kernel completed successfully.
Instalacja innego systemu operacyjnego na maszynie wirtualnej
Przygotowanie miejsca dla sytemu-gościa i instalacja
Po instalacji samego VMware możemy zainstalować już nasz pierwszy wirtualny system. Oprę tę część przewodnika o instalację systemu Windows XP, mając na uwadze również wskazówki dla osób instalujących systemy uniksowe. Możemy już włączyć VMware Server Console, i kliknąć Create a new virtual machine. W kreatorze klikamy dwa razy next, następnie wybieramy typ systemu, jaki mamy zamiar zainstalować. W kolejnym ekranie wpisujemy nazwę naszego systemu. Zalecam tutaj nazwę jednowyrazową, pozwoli to uniknąć części problemów. W kolejnym ekranie wybieramy rodzaj sieci dla systemu-gościa, zaznaczmy tutaj Use network address translation (NAT). Następnie określamy rozmiar wirtualnego dysku twardego dla naszego wirtualnego systemu. Zalecam pozostawienie zaznaczonych opcji Allocate all disc space now i Split discs into 2GB files, zwiększy to wydajność wirtualnego systemu i pozwoli unikać problemów z systemem plików. Tym sposobem mamy już gotową do instalacji systemu maszynę wirtualną. Klikając Edit virtual machine setting można dokonać w niej jeszcze kilku zmian. Możemy tutaj zmienić wielkość pamięci RAM jaką będzie miał wirtualizowany system do dyspozycji (dla maszyn z 512MB ram maksimum to 256MB, dla większej ilości kierujmy się regułą, aby dla openSUSE pozostawić przynajmniej 512MB). W ustawieniach napędu CD-ROM można wybrać czy wirtualna maszyna ma używać napędu komputera, czy obrazu płyty. Klikając add, można dodawać urządzenia peryferyjne do maszyny wirtualnej. Przydatną opcją może być obsługa USB. Aby móc korzystać z portu równoległego (LPT) współdzielonego pomiędzy maszyny wirtualną i fizyczną, należy przed uruchomieniem VMware, a po każdym starcie komputera wykonywać jako root polecenia:
modprobe -r lp modprobe ppdev chmod 666 /dev/parport0
Po tych przygotowaniach można włożyć do napędu CD płytę z systemem operacyjnym jaki zamierza się instalować lub wskazać VMware plik ISO z obrazem dysku. Można już włączyć wirtualną maszynę i rozpocząć instalację.
Współdzielenie plików pomiędzy systemem wirtualnym a hostem
Host - Linux, Gość - Windows
Udostępnianie Windows → Linux
W takim układzie bardzo prosto prezentuje się podgląd i operacje na plikach Windowsa spod Linuksa. Aby to uczynić musimy wykonać trzy kroki.
- Udostępnić w windowsie katalog, który chcemy widzieć pod Linuksem. Robimy to klikając na nim prawym przyciskiem myszy, przechodząc na zakładkę udostępnianie i zaznaczając udostępnij ten folder w sieci i wpisując nazwę tego zasobu. Można także zaznaczyć Zezwalaj użytkownikom sieciowym na zmianę plików, co umożliwi edycję plików.
- Teraz otwieramy wiersz poleceń, (start → uruchom → cmd) i wykonujemy komendę ipconfig, aby poznać adres IP wirtualnego Windowsa.
- Teraz już na Linuksie możemy uruchomić przeglądarkę Konqueror lub Nautilus i wpisując adres
smb://adres_ip_windowsa/nazwa_usostępnionego_katalogu
uzyskamy dostęp do plików Windowsa.
Udostępnianie Linux → Windows
Tutaj sprawa wygląda nieco trudniej. Rozwiązaniem jest użycie Samby. Musimy mieć zainstalowaną i skonfigurowaną Sambę na Linuksie. Opisów konfiguracji w internecie możemy znaleźć bardzo dużo, nie będę pisał tu kolejnego, odsyłam do jednego z nich: konfiguracja samby Kiedy już mamy udostępniony katalog Linuksa za pomocą Samby, możemy w łatwy sposób uzyskać do niego dostęp w Windowsie. Klikamy prawym przyciskiem na pulpicie Windowsa, nowy → skrót, jako adres wpisujemy:
\\nazwa_net-bios_sieci_zdefiniowana_w_konfiguracji_samby\nazwa_udostępnianego_udziału
Host - Linux, Gość - Linux
Użycie samby
Co prawda Samba nie została stworzona dla wymiany plików między Linuksami, ale można jej do tego z powodzeniem użyć. Host może w tym przypadku służyć jako serwer Samby, w którym udostępnimy katalogi, a Linux- gość będzie miał do nich dostęp poprzez Konquerora lub Nautilusa poprzez wpisanie adresu w postaci:
smb://nazwa_net-bios_sieci_zdefiniowana_w_konfiguracji_samby/nazwa_udostępnianego_udziału
